Van Dokkum naar Amsterdam

Dag 7 | donderdag | van Marrekrite 45K naar Earnewâld-en-weer-terug

Vandaag weer zo heerlijk gevaren!

Vanaf de Wide Ie 'even' naar Eernewouden om te tanken. Ik vroeg H, een ervaren schipper die hier ook ligt, om mee te gaan en heb niet alleen een mooie toeristisch rondje gemaakt, maar ook weer heel wat opgestoken.
De tankstation-man ging toch eten, we mochten aan de tanksteiger blijven liggen en zodoende konden we ook nog wat boodschappen doen en kon ik Eernewoude een klein beetje verkennen. Vroeger, heel lang geleden, lagen pake en beppe hier met de boot. Waar 'ús Preamke' precies gelegen heeft kon ik in het dorp niet echt ontdekken, maar op de toeristische terugweg dacht ik het te herkennen. Dat heeft heit naderhand bevestigd, echt, ik vind dit fantastisch.

De hele dag geen regen gezien, slechts bij vertrek een klein spatje. Dat is nu wel anders, terwijl ik dit schrijf valt de regen bij bakken uit de hemel. Alsof er iemand daarboven wist dat de boot schoongespoeld mocht worden.

Het manoeuvreren door kleine slootjes leverde mooie uitzichten en mooie foto's op en door onderweg nog even aan te leggen voor een theepauze en naderhand weer een mooi plekje uit te zoeken, kon ik ook het aanleggen naar hartelust oefenen. Of moet ik zeggen: doen, gewoon doen?!

Bij het aanmeren mocht ik van H geen boeg- of hekschroef gebruiken, zo leer ik het beste en ben ik niet afhankelijk van die dingen. Ze zijn er om te gebruiken, dat blijf ik vinden, maar het is een rustig idee dat ik het ook zonder kan. Ondanks de wind lukte het allemaal prima, wat natuurlijk scheelt is dat er nu iemand was om een touwtje op te pakken en aan de kant te springen.

Ik vond het een fantastische dag, wat is Friesland toch mooi en wat is varen fijn!

Dag 5 | dinsdag | Grou

9 juni 2026

Dat nogmaals spreken (uit het vorige bericht), dat is goed gelukt!

De beste man voer gisteren naar een andere plek in de inham en ik pakte een lijntje aan. Altijd handig, alhoewel deze eigengereide schipper het ook uitstekend zelf kan. Na weer een lang praatje en een bootbezichtiging-met-waarschuwing, liep ik terug naar mijn eigen bootje. Die waarschuwing was overigens niet nodig geweest, volgens de man had ik nog nooit zoiets gezien, maar hij had buiten Ton Klepke gerekend 😉. Qua persoon, qua slimheid, qua inzicht, qua praatjes en qua inrichting zijn deze twee mannen één pot nat, ik was dus beslist niet verrast door het zien van werk in uitvoering en fase-zoveel in het project 'hoe verbouw ik een boot en bewaar ik alles wat ik nog nodig kan hebben'.

Ik had H uitgenodigd om eens een bakkie te komen doen en ook mijn boot te bewonderen en daar maakte hij gebruik van. Na een anderhalf uur praten was ik moe en wilde naar bed. Toen heb ik hem maar weggestuurd. Ook hier hielp de ervaring me; bij dit soort mannen kan dat!
Vanochtend stond mijn bootbuurman weer voor de deur (het klinkt inmiddels als een stalker, maar dat komt door mijn dichterlijke vrijheid in deze stukjes, de man is de bescheidenheid zelve) en zei dat hij naar Grou wilde varen, of ik misschien mee wilde om een paar boodschappen te doen. Bovendien kon ik dan met eigen ogen zien waar de aanlegsteiger van de Jumbo is, dan is de drempel om zelf te gaan meteen een stuk lager. Ik was meteen bereid en enthousiast en meldde me na het ontbijt bij de 'Laura'.

Even heen en weer werd een dag van 10.15 tot ruimschoots 16, maar het mocht de pret niet drukken. Ik heb boodschappen in huis, via de waterzakken van 10 liter wat extra water in de tank gegooid, een loopje door het dorp en ik ben een aantal praatjes rijker. Want praatjes, die zijn er altijd en overal in het bootleven. Als ik het nog niet wist, dan weet ik het nu zeker. Van de man die aan het water tanken is bij onze aankomst, de mannen van de huurboot die water moesten tanken en de slag te kort bevonden tot aan de schipper van de boot voor ons die me verontwaardigd meeneemt naar de charterboot (lees: drijvende badkuip) van LeBoat. Hij zegt op verontwaardigde toon "hier, hebt u dit al gezien? U moet voor de aardigheid eens meekomen!". Hij zet een paar stappen, trekt mij nog net niet letterlijk met zich mee, maar figuurlijk word ik meegetrokken, en wijst op de belettering van de boot. Ja, dát had ik inderdaad gezien, de tekst luidt: geen vaarbewijs nodig en dat dan in twee talen.

Na een kopje thee aan boord (ik stelde voor een terrasje te pakken, maar dat is in de vertaling verloren gegaan) vaart H terug naar de inham met de Marrekrite plekjes. Zijn plek is al ingenomen en we kiezen een plek in een andere inham. Daar blijkt dat ook ervaren schippers, zelfs degene die boten gebouwd hebben aan de hand van een tekening en grote platen staal, weleens wat moeite moeten doen om aan land te komen. Volgens hem een voorbeeld van hoe het niet moet. Mij deed het goed, varen is geen toonbeeld van perfectie en hoe eerder ik dat besef, hoe beter het is.

Ik vergeet mijn waterzakken (best zwaar 20 liter), haal ze later op en terwijl ik ze aan boord zet laat ik er eentje vallen. Ik ben 5 liter kwijt, dat lag in de boot, dus dweilen stond vandaag ook nog op het programma. Tot nu toe gaat het goed en werkt mijn lijf nog mee en direct na het eten naar bed kan altijd nog. Is ook niet verkeerd.

Dag 4 | maandag | Marrekrite PR 45K

8 juni 2026

Bij het schrijven van dit stukje ben ik al bijna vergeten hoe maandag verliep. Maakt niet uit, het was een rustige rustdag. Volgens mij groette ik 's ochtends de beide Duitsers uit de zeilboot die de vorige avond voor niets aan kwamen lopen (mijn boot was al weg) en kletste ik nog even met Jannie. We vinden elkaar wel weer in dezelfde groepen op Facebook. 

Dag 3 | zondag | Marrekrite PR 46E

7 juni 2026

Tja, ook dit hoort erbij..... Maar ik moet zeggen dat het vannacht wel even wennen was! De wind haalde aan (of is dat een Frisisme?), in ieder geval, van een matige wind werd het een krachtige wind en de boot ging behoorlijk heen en weer. Natuurlijk controleerde ik de lijnen en bleef ik alert op loszittende of -hangende onderdelen, maar ook wanneer het verstand zegt dat het goed zit, dan nog was in slaap vallen lastig. Helemaal gerust was ik er niet op. Ook al weet ik dat ik geen kant op kan, dat de wind me sowieso naar de kant toe blaast (hogerwal), dat de vier lijnen echt niet kapot gaan (en al helemaal niet allemaal tegelijk), toch blijft het na een onrustige nacht, mede door de herrie in de boot, een onrustige dag.
-- Zie je wel, ik vond het al zo gek, ik dacht dat naar de kant toe blazen lagerwal was. Dat bleek ook zo te zijn! ChatGPT is niet te vertrouwen, voortaan toevoegen aan mijn lijstje: vest op ChatGPT geen vertrouwen (en op prinsen en buienradar niet)! --
Na een loop (was geen -je meer te noemen) naar de vuilcontainer en een praatje (wat eigenlijk ook geen praatje meer was te noemen), bleek het meer zich gevuld te hebben met zeilers. Een prachtig gezicht! En zo geniet ik er dan toch ook wel weer van. Ik pakte de verrekijker erbij en zie het leven op het water aan me voorbijgaan. Diverse bootjes lagen aan de kant (wellicht eentje met pech?) en alleen de echt grote boten varen lustig door. Voor de rest zijn het vooral de zeilers die actief zijn. Met de kijker kan ik veel zien en het is een lust voor het oog.
Vannacht is rustiger weer voorspeld, einde van de middag zou de wind moeten gaan liggen, en ik overweeg om morgen al een jachthaven op te gaan zoeken. In ieder geval wil ik dit plekje verlaten en beschutter gaan liggen. De inham op het eiland is ook een optie, dan kijk ik van te voren of er een plekje vrij is.

En alles komt altijd goed. Moeiteloos.
Ik liep een stukje over het eiland, al half en half besloten dat ik morgen een andere haven op zou zoeken (het lag hier vol in de inham), en kwam twee Duitsers tegen. Na een praatje zeiden ze zometeen mijn boot te komen bewonderen. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en ik maak onderweg naar huis nóg een praatje. Van het een komt het ander en binnen vijf minuten biedt de vriendelijke man (een Duitse Nederlander) aan om de boot met mij om te varen. Er is zojuist een plek vrij gekomen! Ik zwengel de motor aan en de man spring verrassend behendig (gezien zijn postuur en leeftijd) aan boord. Het blijkt een rasechte schipper. Zelfs op het korte stukje steek ik weer heel wat op. Ik vaar de boot naar de beoogde plek, en de nabeschouwing (gesprek) blijkt weer eens langer dan de wedstrijd 😉.
We zullen elkaar echter nog wel eens spreken, we liggen per slot van rekening allebei in de kleine commune van de inham, maar voor nu is het genoeg. Ik rond de boel weer af, zet uit wat er uitgezet moet worden, en buig me over de vaat. Morgen weer een dag! Sneek kan nog even wachten, mijn drie dagen Marrekrite gaan op de nieuwe plek opnieuw in en ik denk dat ik me nog niet hoef te vervelen.

Dag 2 | zaterdag | Marrekrite PR 46E

6 juni 2026

Wat prachtig is het hier, dit ga ik niet bederven met veel woorden. Vanochtend genoot ik al rond half acht van een kop koffie, een bak thee en een boek (mijn eigen!).
Ik heb niets op het programma, de dag strekt zich heerlijk leeg voor me uit. Op het eilandje in de Wijde Ee (of op z'n Fries de Wiide Ie) is geen vertier, slechts vogels (o.a. de koekoek), libelle's, muggen en het geklots van golven tegen de wal en de boot begeleiden mijn rust. En zo is het goed ............

Dag 1 | vrijdag | Van Dokkum naar Marrekrite PR 46E (de Wide Ie)

Route: 37,4 +  km |  04. 09 uur

Vertrokken:  10.30 | Aankomst: 17.00

Lunch: De Swarte Tille

5 juni 2026

De eerste dag van mijn nieuwe tocht was fijn met Marijke. We voeren rond half 11 weg, enigszins gemankeerd, dat geef ik toe, en moesten meteen op de trekweg twee boten passeren. De eerste was al in de dwarssloot naar de trekweg toe, dat was meteen de vuurdoop. Het varen ging prachtig, het was lekker vaar-weer (hoewel het natuurlijk altijd weer is, is er toch een verschil tussen wel of geen vaar-weer) en ook Marijke pakte het roer weer goed in handen. 

Lunchen deden we bij de Swarte Tille, het viel even tegen toen we daar ook al een andere boot zagen liggen, maar er bleek plek genoeg te zijn. De vriendelijke man, met wie ik later nog een praatje maakte, pakte behulpzaam een lijntje aan en zo was het heerlijk rustig lunchen in vakantiestemming. 

Na de lunch tuften we lekker door en het werd pas weer spannend tegen het einde van de tocht. Ik had het van te voren goed uitgedacht: ik wilde Marijke afzetten in een slootje dwars voor het laatste pontje voor ik het meer op ga. Het is dan toch even afwachten of dat echt een plek is waar je aan wal kunt gaan. Maar ja, dat bleek echt zo te zijn. Om mij een gerust gevoel te geven voeren we nog even aan het afzetpunt voorbij zodat ik de situatie kon verkennen op mijn eilandje. Dan wist ik wat me te wachten stond. We zagen echter genoeg lange steigers zonder boten, dat zou ik gaan redden!

Zo gezegd, zo gedaan. Marijke werd afgezet, ik maakte een keurige draai om de as bij het wegvaren en voer zo voor de derde keer langs het pontje (de schipper herkende me alle drie de keren). Bij het eilandje koos ik voor een uithoek, lekker alleen prutsen met aanmeren en even solo mijn eerste nacht op een Marrekriteplekje in. Het was prachtig!